Vrienden van
Leidenamateurvoetbal

Vaarwel Dick, het gaat je goed

Het is 8 januari 1972; een net 16 jaar geworden knul heeft zijn debuut gemaakt in het eerste van RCL. “Dick”, zo spreek ik hem aan. “Je hebt waarschijnlijk een hele mooie voetbaltoekomst voor je. Wat zijn je dromen en ambities?”.

dick van der bijlDe tengere jongen met de lange blonde lokken sluit zijn ogen even en zegt: “Ik wil heel lang in het eerste van RCL spelen. In die tijd hoop ik een bepalende speler te zijn. Met heel veel geluk kan ik misschien tussen de Nederlandse voetbaltoppers in het veld lopen en afbouwen wil ik in een vriendenteam waar we buiten het voetbal om nog hele leuke dingen doen”. Met mijn tong uit de mond krabbel ik met een stompje potlood de woorden in een blocnootje. Voor onze wegen zich scheiden beloven we elkaar over een kleine veertig jaar weer te zien om te zien wat er van de dromen is uitgekomen.

Rabobank artikelbanner
Stadsbrouwhuis Leiden artikel
Sepa green artikelbanner
Scheffer sportprijzen artikel

 

Vandaag, 26 augustus, aan de vooravond van de afscheidswedstrijd van Dick van der Bijl, zien we elkaar weer.

 

,,Een kleine vijftien jaar heb ik in het eerste van RCL gevoetbald en heb werkelijk alles meegemaakt wat je als amateurvoetballer kunt meemaken. Als jong ventje was ik fysiek niet opgewassen tegen die grote, sterke kerels. Ik moest nog leren om schoppen te ontwijken. Gelukkig had ik een soort “Guardian Angel” in het team, Hennie Roodenburg. Als het te erg werd kwam hij naar me toe. “Wie deed dat?” vroeg hij en niet veel later kon de dader op een stevige beuk rekenen. Overigens; ik moest het niet in mijn hoofd halen om Hennie in een training te poorten hahaha.”

 

,,Van 1976 tot 1984 speelden we op het hoogste amateurniveau en ik moet zeggen dat we een fraai uitgebalanceerd team vormden. Ik moest het hebben van mijn inzicht en lange trap. Jongens als Hans Braat en Koos Haneveld compenseerden mijn fysieke tekortkomingen. Iemand als Bas Ederveen, waar ik nog jaren mee in de veteranen speelde, maakte onze ploeg compleet. Omdat er nog geen regionale indeling was speelden we uitwedstrijden in Friesland en Drenthe; je was dan hele dag kwijt. Het thuisfront kon soms middels Leo Touw van de NCRV radio op de hoogte blijven. Diezelfde NCRV zond ook ’s avonds zaterdagamateurwedstrijden uit met commentaar van Hans Kraay, senior dan he.”

 

,,Een gouden man voor RCL was toen Rinus Rijnsburger. Als geen ander kon hij met gras omgaan; waren de velden overal nog kaal en modderig na de winter, bij ons lag er al een mooie mat. Dat gras én het netwerk van Rinus lokten grote clubs als Ajax en Feyenoord naar het complex. Ik heb nog met mannen als Van Basten en Gullit hier op het veld gestaan. Hoogtepunt was misschien die oefenwedstrijd tegen het Ajax van Aad de Mos op een donderdagmiddag. Ik speelde tegen Felix Gasselich, gas-en-licht voor de Ajax- fans toen. Ik moest er wel een belangrijke vergadering op werk voor eh, afzeggen… (Of vluchtte ik halverwege via de achterdeur?)

 

Ook de neergang heb ik meegemaakt. De duin- en bollenstreek clubs begonnen te trekken en wij kregen de nodige kwaliteit niet meer bij RCL. Tegen die clubs met de grote sponsoren zal een vereniging in een forensendorp als Leiderdorp het blijven afleggen. Dat wil echter allerminst zeggen dat RCL geen prachtvereniging is.”

 

,,In ’87 stopte ik bij het eerste en ging lager voetballen. Ik heb wat voetbalvrienden gevraagd om een veteranenteam te vormen. De selectiecriteria waren streng: een aardig balletje kunnen trappen, niet afzeggen als het dreigt te gaan miezeren en lol hebben in de derde helft. We hebben met z’n allen veertien jaar geweldig veel pret gehad binnen en buiten de lijnen. Ik zal het zeker gaan missen, maar voorlopig lijken me de voetballoze zaterdagen ook wel heel aantrekkelijk. Sportieve ambities heb ik nog wel: het tennissen weer oppikken en volgend jaar de Amstel Goldtourtocht rijden.”

 

,,Wat die afscheidswedstrijd betreft: ik moest een lijstje namen inleveren van vroegere voetbalmaten. Veel meer weet ik er niet van, maar ik vermoed dat het best wel een emotionele middag wordt.

 

Sommige dromen komen uit. Die van Dick van der Bijl zijn realiteit geworden.

Ruud Fray