Vrienden van
Leidenamateurvoetbal

Column: Zaterdag…de leukste dag van de week!

Brasserie VIS artikelbanner
Vergulde vos artikelbanner

column167x60Zaterdagmorgen, zeven uur… ik hoor al gestommel in de slaapkamer van mijn zoontje. Ik draai me nog een keertje om in de hoop dat hij alleen maar hoeft te plassen. Opeens realiseer ik me dat het zaterdag is en dan weet ik al genoeg!

 

Sepa green artikelbanner
Knijnenburg artikelbanner
Stadsbrouwhuis Leiden artikel
Scheffer sportprijzen artikel

De voetjes van een eerstejaars F-pupil rennen de trap op en voor ik het weet staat hij naast mijn bed. Met een slaperig gezicht kijk ik naast mij: daar staat hij, volledig aangekleed van top tot teen in tenue, klaar om direct met de wedstrijd te beginnen! Inwendig moet ik lachen, het is zeven uur en hij is er klaar voor, inclusief scheenbeschermers en opgestroopte mouwen.

 

Ik probeer hem wijs te maken dat de wedstrijd pas om 12 uur begint en dat er dus nog voldoende tijd is om je voor te bereiden; dit gaat er bij hem echter niet in. Ik rek het nog een half uurtje, maar na het voortdurend gebonk van een bal tegen de muur van de woonkamer besluit ik om er maar uit te gaan.

 

Beneden aangekomen kijkt hij me vol verwachting aan, hij zit nog net niet met tas en al in de auto. Na het ontbijt gaan we, natuurlijk veel te vroeg!, naar de club. Naast mij in de auto zie ik de glinstering in zijn ogen, de spanning en het enthousiasme om lekker te gaan voetballen.

 

Nauwelijks  geparkeerd, springt hij met de bal onder zijn arm de auto uit, op zoek naar zijn ploeggenoten of andere kinderen die alvast een balletje willen trappen.  Al snel zie ik lotgenoten (lees:  ouders van andere spelertjes) ook met een slaperig gezicht het complex opkomen…

 

 Nippend aan een kopje koffie zie ik hoe die jonge gasten lopen te rennen, springen en donderjagen op het trainingsveld. Ik vraag me af of ze straks nog wel energie genoeg hebben om een wedstrijd te spelen!

 

Nadat de trainer ze bij elkaar heeft geroepen, gaan ze het veld op als “echte profs”. Mijn zoontje moet rechtsbuiten spelen van de trainer ( voor wat het waard is op die leeftijd!). Hij kijkt mij aan en ik zie hem denken:  “ Rechtsbuiten? Ik speel toch altijd spits!” Ik steek mijn duim op als teken dat dit ook een mooie positie is om je kunsten te vertonen. Al snel is hij na een paar geslaagde acties en een mooie voorzet tevreden met z’n nieuwe plek.

 

Het ravotten van daarnet blijkt ze geen parten te spelen, ze rennen alsof het ze totaal geen moeite kost, heerlijk die onverzettelijkheid. Al snel wordt mijn aandacht getrokken door een stel ouders van de tegenpartij, ze zijn erg fanatiek en kunnen zo te horen slecht tegen hun verlies. Wetende hoe ik zelf in elkaar steek, laat ik ze maar, als het maar niet ten koste gaat van onze jongens, natuurlijk!

 

Al wandelend langs het veld hoor ik een toeschouwer tegen zijn buurman zeggen: ”Dat ventje met die gele schoenen kan aardig uit de voeten!”. Ongemerkt dwalen mijn ogen over het veld en vol trots constateer ik dat die kleine van mij de enige is met gele schoenen! Iedereen die mij kent weet overigens dat ik gekleurde schoenen verfoei! ( Wat is er mooier dan zwart?) Maar ja…… de moderne tijd….

 

Na de gewonnen wedstrijd en de genomen pingels gaan we “gezellig” douchen. Een warme, bomvolle kleedkamer waar drie teams zich tegelijk moeten omkleden is voor iedere ouder een CRIME! Schreeuwende, juichende, teleurgestelde, hyper actieve, huilende en lachende kinderen proberen met z’n dertigen vier douches te bemachtigen. Kortom: CHAOS! Eenmaal onder de douche gaan ze vrolijk door: elkaar met handdoeken slaan, watergooien naar ouders, elkaar bespuiten met  badschuim en last but not  least:  tikkertje spelen op de gladde vloer!!

 

Als we dan eindelijk aangekleed en wel in de kantine zijn en daar een patatje nuttigen worden de volgende partijtjes alweer gekozen om straks nog een match op het trainingsveld te spelen! Om een uur of vijf gaan we op huis aan, naast me zit een mannetje met rode konen, een vieze broek en dito jas. Geweldig, denk ik bij mezelf, zo moet een voetbaldag van een kind van zeven eruit zien!

 

‘s Avonds  komt  z’n  favoriete club op eredivisie live, AJAX! Die wedstrijd wil hij zien, zegt hij. Maar ver voor de aanvang van die wedstrijd is hij al in voetbal-dromenland.

 

In mijn loopbaan als trainer heb ik bijna alle leeftijdsgroepen getraind en dus ook de oudere jeugd. Het is jammer dat dat enthousiasme van de jongste spelers, steeds minder wordt naarmate ze ouder worden….Ik heb me vaak afgevraagd waar die kentering precies plaatsvindt. Het zal wel te maken hebben met het feit dat de jongste spelers zich nog niet druk hoeven te maken om andere zaken zoals huiswerk, vriendinnetjes, uitgaan en dergelijke… Tot die tijd voor mijn zoon aanbreekt geniet ik nog maar met volle teugen van het onbezorgde enthousiasme van mijn 7-jarige voetballer…

 

Eelco Fielemon

Seven gifts artikel
Gerard Bol artikel

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het privacy beleid Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk te bieden. Als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. In ons privacy beleid staat exact wat met de gegevens gebeurt.

Sluiten