Vrienden van
Leidenamateurvoetbal

De losgeslagen voetbaltrainer

Brasserie VIS artikelbanner
Brasserie Park

column167x60‘Hij werkt volgens de methode van een inspanningsfysioloog, ene Verheijen of zo.’ Het is de eerste vrijdag van augustus en we maken ons op voor een avondje in de kroeg, als traditiegetrouw het Leidse amateurvoetbal wordt besproken.

 

Stadsbrouwhuis Leiden artikel
Geco artikelbanner
Sport2000 artikelbanner
Rabobank artikelbanner

Zoals de vaste lezer van mijn columns weet, mocht die er zijn: dank voor uw tijd en energie, ben ik onderdeel van het bijzondere voetbalavontuur dat LSVV’70 heet. Een cultclub, onder leiding van de alom bekende Wim Mugge die aan zijn negentiende seizoen is begonnen, en wars van misplaatst overdreven gedoe. Amateurvoetbal is amateurvoetbal, omdat we allemaal een bepaald soort talent missen, anders waren we wel prof geweest. Voor mijn werk bij het toonaangevende voetbalweekblad spreek en zie ik dagelijks voetballers die op het hoogste niveau acteren. Ook bij hen komen met grote regelmaat tekortkomingen aan het licht, en daardoor leer je wel realistisch naar je eigen omgeving te kijken. We zijn met zijn allen amateurs. Daar is niets mis mee, sterker nog: het is voetbal in de puurste soort, maar laten we het in hemelsnaam ook puur houden.

 

En toch. Op het moment dat u dit leest, hang ik tussen bank en verwarming van het lachen. Gek genoeg is de maand augustus bij uitstek de maand dat ik uitkijk naar de regionale sportpagina’s. Het is cabaret, jiskefet en nog veel meer dan dat. Waar ik op doel? Op de losgeslagen voetbaltrainer. Mijn eerste lachscheut kreeg ik, en de hele kroeg om mij heen met mij, dus begin augustus op die vrijdagavond.

 

Een speler had afgelopen zomer LSVV’70 verruild voor VV Oegstgeest, omdat hij serieuzer wilde trainen. Dat alleen is al komedie, maar ieder zijn keuze, en bij LSVV’70 werkt zoiets nimmer door op de vriendschapsband. De jongen in kwestie oreerde over zijn nieuwe trainer en zijn methode. De beste man, Rob van den Wijngaard, traint dus volgens de wetten en regels van inspanningsfysioloog Raymond Verheijen. Voor wie de beste man Verheijen niet kent: hij valt het profvoetbal al geruime tijd lastig met een methode waarin arbeid en rust op elkaar worden afgestemd. Alleen als een ploeg volgens zijn wetten presteert, roept hij het van de hoogste toren, maar als een ploeg faalt, hoor je hem niet. Hij heeft ervoor doorgestudeerd, dus wie ben ik om hem tegen te spreken, maar om het nou tot heilig verklaren gaat te ver. Zo was het Verheijen die vond dat Ajax vorig seizoen helemaal verkeerd trainde en Spanje te weinig rekening hield met arbeid en rust. Wie werd er landskampioen en Europees kampioen? Precies.

 

Maar goed, we dwalen af, Oegstgeest werkt dus met een arbeid-rust-methode. Ik herhaal: Oegstgeest, derdeklasser, uit jarenlange ervaring weet ik dat een grotere vorm van rommelen in de marge niet bestaat, werkt volgens een arbeid-rust-methode. Bij het uitspreken van deze woorden, trok in de kroeg nog eens iemand aan de bel, gaf een rondje weg, want onze avond was geslaagd. Derde klasse, een niveau waarin spelers wekelijks ervaren dat hoofd en lichaam iets heel anders willen, heeft dus een trainer die gericht bijhoudt hoeveel rust iemand pakt. Zoiets ga je toch direct visualiseren.

 

Een verdediger van Oegstgeest heeft na een zware werkweek een gezellige vrijdagmiddagborrel met zijn collega’s, duikt de kroeg in, maar zegt dan: ho ho jongens, ik heb gisteren tachtig procent van mijn arbeid gepakt tijdens de training, wat inhoudt dat mijn herstel 24 uur vergt, ik zit 18 uur voor het begin van de wedstrijd, dus het is beter dat ik nu even een moment rust pak. Jaja, morgen, vergis je niet, dan spelen we tegen Floreant. Het grote Floreant…. En dan die gezichten van die collega’s. Man, wat zou ik graag een reallifesoap willen starten met alle spelers van Oegstgeest. Elke vrijdag een camera op die gasten en je hebt een wereldhit!

 

Genoeg over Robbie, want het zou misplaatst zijn om hem belachelijk te maken. Hij heeft het toch voor elkaar gekregen dat een hele kroeg een vermakelijke avond had. En als er binnenkort een stilte valt op een verjaardag, weet ik zeker dat u met de methode van Robbie in één klap alle lachers op uw hand heeft. We gaan daarom verder, in mijn geliefde sportkatern van het Leids Dagblad.

 

En ja hoor, bam, we hebben er weer eentje. Arie van Duijn, zal het in zijn achternaam zitten?, trainer van Woubrugge. Zit u klaar? Komt-ie: ‘Men was hier meer het betere kick-and-rush gewend, ik gooi het over een andere boeg. Dat kost tijd, maar het doet niets af aan mijn eigen ambities.’ Leest u die twee zinnen een paar keer hardop. Woubrugge, acterend op het laagste amateurniveau dat mogelijk is, was dus het betere kick-and-rush gewend. Wat ik me dan direct afvraag: hoe ziet het slechtere kick-and-rush er dan uit….? Maar nog veel belangrijker. De beste jongens van Woubrugge hebben zich de afgelopen jaren het snot voor de ogen gelopen, hun stinkende best gedaan in weer en wind om het groen, wit en zwart aan de overwinning te helpen, maar meneer van Duijn komt langs als nieuwe trainer en heeft na twee weken een allesomvattende conclusie: Het moet over een andere boeg…

 

Ik pik nu Robbie en Arie eruit, maar zij zijn geen uitzonderingen. De charme van het amateurvoetbal is het plezier en mede dankzij deze heren heb ik, en velen met mij, dat als wij de verhalen lezen en horen. Trainers die tijdens een warming-up zoveel pionnen uitzetten dat er een complete landingsbaan van Schiphol verschijnt, anderhalf uur voor de aftrap verplicht aanwezig zijn om vervolgens elkaar eindeloos te moeten aanstaren, het analyseren van tegenstanders die bij hoge uitzondering de bal van a naar b kunnen verplaatsen en uniformiteit in trainingskleding, terwijl de Ajax-fan en de Feyenoord-supporter het liefst in zijn favoriete kloffie rondloopt. Het zal er wel bij horen, wellicht ben ik teveel een romanticus, maar opgeven doe ik niet. Daarvoor lig ik te vaak tussen de bank en de verwarming van het lachen.  

 

Misschien wat scherp geschreven, maar bovenal met een knipoog. Laat dat duidelijk zijn. En anders kunnen ze altijd bellen, dan kan ik mijn betoog toelichten.

 

Freek Jansen

 

Seven gifts artikel
Rebel Horeca artikelbanner

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het privacy beleid Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk te bieden. Als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. In ons privacy beleid staat exact wat met de gegevens gebeurt.

Sluiten