Vrienden van
Leidenamateurvoetbal

Column: Jeugdvoetbal in Leiden, een bijzondere wereld

Catsanddogs artikel
Rumling bouw artikel

column167x60Het is nog donker en waterkoud. Het is begin december en Ter Leede D1-uit staat op het programma voor de jonge helden van Lugdunum D1. Aanvang 8.30, vertrek 7.30. Half acht… Ik herhaal het tijdstip een paar keer als ik op de vrijdagavond met wat vrienden van LSVV’70 in de kroeg sta. Zij kennen een avond zonder einde, natuurlijk, ook zij moeten zaterdagmiddag voetballen, maar dat is voor de gemiddelde LSVV-er op vrijdagavond nog mijlenver weg. Als zij met of zonder kater wakker worden op de zaterdag, heb ik als jeugdtrainer al een urenlange rit in een achtbaan meegemaakt.

Zijn alle spelers om half acht aanwezig, heeft de leider de spelerspassen, zijn er voldoende auto’s en is de ballenzak gevuld met vier harde ballen? Zomaar wat essentiële vraagstukken die tussen kwart over zeven en half acht voorbijkomen. Het zal menig lezer, die zich inzet voor zijn amateurclub, zeer bekend in de oren klinken. Het lot van een vrijwilliger bij een voetbalclub kent vele kanten en het bijzondere is dat al die verschillende onderdelen er wekelijks weer voor zorgen dat elk kind in Leiden en omgeving tegen een balletje kan trappen.

Het wordt als de normaalste zaak van de wereld beschouwd, helaas ook door sommige ouders. De bekende voetbalanalfabeten die hun kleine telg bij het hek van het sportpark droppen om vervolgens weg te scheuren. Gelukkig zijn die er bij Lugdunum steeds minder, en dat is een goed teken. Een amateurclub runnen doe je samen, met elkaar, met vrijwilligers die op welke manier dan ook het beste met hun cluppie voor hebben. De ene schenkt de limonade in, de ander staat achter de bar, regelt de veldindeling, wijst de kleedkamers aan, doet de hoekvlaggen in de grond, fluit een wedstrijd en ontvangt de tegenstander. Elke zaterdagochtend, week in week uit, is het bij elke amateurclub een vast proces. En vrijwel elke week loopt het gesmeerd en kunnen kinderen doen wat ze op zaterdag het allerleukste vinden: achter een bal aan rennen.

Sport2000 artikelbanner
Knijnenburg artikelbanner
Rabobank artikelbanner
Scheffer sportprijzen artikel

Ik werd meegetrokken in deze ietwat sentimentele gedachte toen ik onlangs besloot om na drie jaar een punt te zetten achter het jeugdtrainerschap. Met een kind op komst in combinatie met het speler/trainerschap van die volgevreten studenten bij LSVV’70 is de agenda voor de komende jaren volgeboekt. Na drie mooie, bewogen en boeiende jaren met de jeugd van Lugdunum ben ik overladen met leuke herinneringen. Natuurlijk, de bizarre tijdstippen van vertrek en de bijbehorende minder aantrekkelijke klusjes behoorden niet tot de hoogtepunten, maar dit staat in schril contract bij de wekelijkse charme van het jeugdvoetbal in de regio.

We zijn Nederlanders om te zeuren en als import-Leidenaar merk ik dat deze stad daar zeer begenadig in is, alleen de trots zal ook bij de grootste pessimist overheersen. De trots op het onderdeel zijn van een bloeiende club als Lugdunum, met een jeugdafdeling waar spelers, ouders en vrijwilligers zich thuis voelen. Een omgeving die wordt gecreëerd door clubmensen, en daar is Richard Otgaar het allerbeste voorbeeld van. Deze naam zal bekend zijn bij menig Leidenaar, maar misschien niet bij u… Richard is een man die elke amateurclub moet hebben om te overleven. Een persoon die het runnen van een bedrijf en gezin combineert met dat van een amateurclub. Zonder er ook maar een cent voor te krijgen, misschien goed om dat in het huidige tijdsbeeld te herhalen, zonder er ook maar een cent voor te krijgen, staat hij dag en nacht klaar voor Lugdunum. Of de E1 moet worden getraind, of de D3 moet worden gefloten of er een sinterklaasmiddag moet worden opgeleukt. Richard zet zich in. In de afgelopen jaren heb ik bijzonder veel bewondering voor hem en zijn soortgenoten bij andere clubs gekregen. En het heeft me ook iets geleerd. Eigenlijk is het heel simpel: het is niet de KNVB, het zijn niet de overbetaalde jeugdtrainers of de coördinatoren die de levensader zijn onder het jeugdvoetbal. Het zijn de Richard-en van dit land die samen met elkaar elke zaterdag duizenden kinderen een glimlach bezorgen. En dat mag best een keertje gezegd worden…

Freek Jansen

Rebel Horeca artikelbanner
Gerard Bol artikel

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het privacy beleid Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk te bieden. Als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. In ons privacy beleid staat exact wat met de gegevens gebeurt.

Sluiten