Vrienden van
Leidenamateurvoetbal

Column: uit bij FC ‘s-Gravenzande gebeuren gekke dingen

Ik ben niet objectief. Zeker wanneer het om voetbal gaat heb ik doorgaans een gekleurde bril op – al helemaal wanneer het mijn eigen wedstrijden betreft. Zaterdag tijdens de uitwedstrijd bij FC ‘s-Gravenzande was dat niet anders. Tot aan pak ‘m beet de 75e minuut van deze competitiewedstrijd was er betrekkelijk weinig aan de hand toen plotseling een reeks beslissingen die ik niet eens als dubieus wil betitelen bij mij een déjà vu opriep. Ik had mijn teamgenoten van Voorschoten ’97 allang gewaarschuwd dat er bij ‘s-Gravenzande uit gekke dingen gebeuren maar wat er afgelopen zaterdag voorviel sloeg alles.

Laat ik vooropstellen dat het om een bij vlagen harde doch faire wedstrijd ging waar de belangen vooral voor ‘s-Gravenzande groot waren daar zij hele goede papier hebben en hadden om kampioen te worden. De scheidsrechter had het allemaal prima in de hand met wat gele kaarten die over en weer werden uitgedeeld. Wij als Voorschoten stonden lichtelijk tegen de verhouding in met 0-1 voor door een goal van Bob den Hollander en ‘s-Gravenzande was bezig met het aandraaien van de duimschroeven. Echte grote kansen gaven we niet weg maar aanvallend speelden we nog zeer weinig klaar waardoor we steeds verder achterover leunden. Kortom: alle ingrediënten voor een spannende slotfase waren aanwezig.

Helaas werd er nog voordat deze slotfase goed en wel was aangevangen een schaduw over de wedstrijd geworpen die aan het einde zo pikzwart was dat er voor ons niets anders opzat dan van het veld af te lopen. Tegen sommige krachten valt niet op te boksen en dat we het uiteindelijk tot de 99e minuut hebben volgehouden vind ik op zich al een wonder, welke te danken was aan de goedaardigheid van onze trainers. Het is dus kennelijk maar goed dat ik nog geen trainerscarrière ambieer want ik was er al veel eerder mee opgehouden.

Knijnenburg artikelbanner
Scheffer sportprijzen artikel
Geco artikelbanner
Voorthuijzen artikelbanner

Het begon allemaal toen de veel sterkere Michael Owel een buitenspeler een lichte schouderduw gaf en daarvoor zijn tweede gele kaart incasseerde. Een zeer zware straf maar wel eentje die naar mijn mening nog wel valt te billijken. Wat we toen nog niet wisten was dat deze kaart het begin inluidde van een kruistocht van een scheidsrechter met als uiteindelijke bestemming drie punten voor de FC ‘s-Gravenzande, want twee penalty’s, een onterechte rode kaart, tien minuten blessuretijd en het negeren van een vlagsignaal van onze grensrechter later stapten wij van het veld. Wellicht bezweek de leidsman onder de druk van het steeds luider wordende publiek, hetgeen ik al eens eerder heb meegemaakt. Een aantal jaar geleden speelde ik met GHC tegen ‘s-Gravenzande en stonden we bij rust op ongekende wijze met 0-3 voor. In de tweede helft kregen we twee onbegrijpelijke strafschoppen tegen en werden we in de slotseconden nog verrast waardoor we 4-3 verloren. Een vervelend incident dachten wij toen, meer niet.

Niet (Small)

Ditmaal was het anders. Stephan van der Niet, keeper van Voorschoten, pakte een hoge stuiterbal (zie foto) zoals een keeper dat wordt aangeleerd: met de knie naar voren om zich te beschermen tegen aanstormende spitsen (zie foto). Zelf spits zijnde heb ik dit duizend keer meegemaakt en telkens was ik degene die een knietje moest incasseren en daar vaak zelf ook nog geel voor kreeg. De dienstdoende leidsman van zaterdag was echter tot verbijstering van beide teams een andere mening toegedaan: strafschop voor ‘s-Gravenzande en direct rood voor Van der Niet.

Aangezien er geen reservekeeper voorhanden was en we met negen man met nog vijf minuten te spelen toch geen spits meer nodig hebben, trok ik de handschoenen aan. De penalty werd door ‘s-Gravenzande onberispelijk binnengeschoten maar de scheidsrechter had te vroeg inlopen geconstateerd, waardoor de penalty opnieuw genomen moest worden. Dit keer stopte ik de strafschop en gingen we de blessuretijd in met twee man minder maar met nog steeds die minimale voorsprong van 0-1. ‘s-Gravenzande viel met man en macht aan en kreeg een grote kans maar ook deze kon ik pareren. Uiteindelijk moest wederom de scheidsrechter eraan te pas komen. Voorschoten-verdediger Lars Verlaan veroverde de bal in de zestien maar moest tot verbazing van hemzelf en ieder ander toezien hoe de arbiter gedecideerd naar de stip wees. Opnieuw een onbegrijpelijke beslissing wat ons betreft maar – ik herhaal – ik ben niet objectief.

Ditmaal werd de strafschop wel verzilverd en stond het dus 1-1. Wat er vervolgens gebeurde sprak naar mijn mening boekdelen. De scheidsrechter liet maar doorspelen en doorspelen tot in de 99e minuut een voorzet van ‘s-Gravenzande bij de tweede paal werd binnengelopen door een speler die al dan niet in buitenspelpositie stond. Onze grensrechter stak in elk geval zijn vlag in de lucht aangezien hij buitenspel had geconstateerd voor pas de derde maal deze wedstrijd. De scheidsrechter en zijn assistent gingen in conclaaf maar je hoeft geen raketwetenschapper te zijn om te deduceren dat onze grensrechter straal genegeerd zou worden. En zo geschiedde. De arbiter keurde het doelpunt goed en dat was de druppel voor de trainersstaf om van het veld te stappen. De scheidsrechter besloot hierop snel af te blazen, ongetwijfeld om verder onderzoek te voorkomen.

Wij sloten onszelf in de kleedkamer op. Om me heen zag en hoorde ik de normaal meest rustige jongens van mijn team vloeken en tieren ondanks dat Voorschoten inmiddels gewend moet zijn aan het uit handen geven van overwinningen in de laatste minuut. Maar het is dat er voor ons niets meer op het spel staat anders had deze middag absoluut nog een grote staart gekregen. Bestuursleden en supporters van ‘s-Gravenzande vertelden mij na afloop dat ze dit nog nooit hadden meegemaakt en daar geloof ik heilig in. Ik voetbal zelf al een kwart eeuw en zo erg heb ik nog nooit het gevoel gehad moedwillig bestolen te zijn. Over de toedracht van de plotselinge ommezwaai van de scheidsrechter kunnen we alleen maar gissen. Uiteraard verwijt ik ‘s-Gravenzande niets aangezien zij met ziel en zaligheid voor de winst en het kampioenschap streden en een overwinning is een overwinning.

Met smart wacht ik op de beelden van de Westlandse Omroepstichting (WOS). Aan de andere kant wil ik zo’n zaterdag niet herbeleven. Helaas is dergelijke onmacht een van de redenen waarom ik aan het einde van het seizoen stop met prestatief voetbal. Ik hoop dat de KNVB de beelden ook bekijkt en daaruit conclusies trekt wat betreft het optreden van de scheidsrechter. In de tussentijd richten wij ons op de uitwedstrijd bij Neptunus-Schiebroek waar de vrouwelijke scheidsrechter Shona Shukrula dienst zal doen. Na afgelopen weekend is dat wat mij betreft een absolute verademing.

 

One Comment

  1. Jonno

    3 mei 2016 at 19:25

    Jezus christ guffens wat een verhaal!! Hoop dat vanuit de beelden meer duidelijkheid is te scheppen. Gauw vergeten en naar de volgende wedstrijd leven. Succes!