Vrienden van
Leidenamateurvoetbal

Voorschoten ’97 (zo) laat zich opnieuw naar de slachtbank leiden

ALV artikelbanner
Drankenhandelleiden artikelbanner

Derde klasse A (zondag)- 21 tegengoals in zes wedstrijden en al vier nederlagen, waarvan drie op een rij. Het zijn de pijnlijke cijfers voor de zondagtak van Voorschoten ’97, dat zich tot een hele andere voorstelling had gemaakt van de competitiestart, nadat het afgelopen seizoen wat onfortuinlijk uit de tweede klasse kukelde. Uitgerekend het WVC van oud-trainer Mo Bougrine duwde de geplaagde groengelen zondag nog dieper in het stinkende drijfmoeras: 5-3.

Het kan verkeren: eind mei versloegen de Voorschotenaren SJZ nog met duidelijke cijfers – uit werd het 0-2 en op Adegeest eindigde de return in een afgetekende 4-1 – in een tweeluik in de nacompetitie, met als inzet een plek in de finalepoule. Diezelfde Zoeterwoudenaren gaan nu fier aan kop in de derde klasse A, terwijl Voorschoten zichzelf voorlopig terugvinden op een voorlaatste plaats. Al geeft die stand een wat vertekend beeld. De ploeg van Huib van Oostrom Soede heeft namelijk nog de inhaalwedstrijd tegen Warmunda van aanstaande zondag tegoed en ook de (zekere) overwinning in het gestaakte duel met FC Rijnland – waarin het met nog zeven minuten te spelen tegen negen man een 3-0 voorsprong ‘verdedigt’ – is nog niet op de ranglijst verwerkt.

 

Rabobank artikelbanner
Geco artikelbanner
Sport2000 artikelbanner
Voorthuijzen artikelbanner

Neemt niet weg dat de Hagenaar zich grote zorgen maakt over de mentale weerbaarheid en de ‘onvolwassenheid’ van zijn toch redelijk gelouterde ploeg. ,,Het lijkt wel of we niet met tegenslag om kunnen gaan. Als we op achterstand komen, willen we dat zo graag goed maken en de ommekeer forceren, dat we uit onze taak liepen en de gemaakte afspraken vergeten.”

Na een 2-6 zeperd in de seizoensouverture, thuis tegen een sterk Alphen, rechtte Voorschoten de rug. Kickers ’69 werd weliswaar moeizaam met 1-3 verslagen, maar in de derby met Rijnland lieten de groengelen vervolgens een uitstekende indruk achter.  Een week later ging het, op eigen veld tegen Stompwijk ’92, echter op onverklaarbare wijze mis voor Van Oostrom Soede en consorten. Voorschoten leek de buit halverwege het tweede bedrijf, bij een 3-1 voorsprong, binnen te hebben, maar in de laatste fase van het duel stortte de organisatie als een kaartenhuis ineen en gingen de al ‘dood’ gewaande bezoekers er alsnog met de winst vandoor: 3-4.

Vorige week volgde een behoorlijke deceptie op bezoek bij Van Nispen, waar Voorschoten een dramatische eerste helft niet meer te bovenkwam. Na de thee vocht het zich nog wel terug naar 3-2, maar vervolgens werden er weer een paar gigantische cadeautjes uitgedeeld.

 

En tegen WVC ging men daar vrolijk mee verder. Geen vuiltje aan de lucht leek er in de eerste helft voor de bezoekers. Van Oostrom Soede had zijn elftal – deels uit nood geboren en deels uit ontevredenheid over de defensieve organisatie in de voorbije weken – behoorlijk door elkaar gehusseld. Zo maakte routinier Abdelkader Lamrabette, die eigenlijk besloten had een stapje terug te doen, zijn rentree onder de lat, keerde Wout Adriaanse na een schorsing van drie wedstrijden terug op de linksbackpositie en werd het centrale verdedigingsduo gevormd door aanvoerder Bennie Hogewoning, die daarmee een linie zakte, en Thomas van der Veldt, die zijn sterke optredens in het tweede elftal daarmee beloond zag worden. Centraal voorin posteerde Van Oostrom Soede de fysiek en kopsterke Vincent van Veen, van origine centrumverdediger, terwijl Michael Kers op de linkerflank weer eens de kans kreeg om zich vanaf de aftrap te bewijzen.

Ondanks de vele omzettingen speelde Voorschoten een niet onverdienstelijke eerste 45 minuten. Daarin kreeg het voldoende gelegenheid om op voorsprong te komen, vooral via Niels van den Berg, Michael Kers en Bryan Hilders.

De thuisploeg kon zich in aanvallend opzicht nauwelijks onderscheiden, maar ging wel met een voorsprong aan de thee. Op slag van rust mocht WVC nog aanleggen voor een (wat makkelijk gegeven) vrije trap, op een meter of twintig van het vijandelijke doel. Roy Weenink posteerde zich achter de bal en zag zijn inzet, via de schouder van Van der Veldt, buiten bereik van Lamrabette in het Voorschotense doel belanden: 1-0.

Van Oostrom Soede: ,,We waren heer en meester en ik vond WVC eerlijk gezegd echt niet veel bijzonders. Daarom had ik er in de rust ook nog alle vertrouwen in. ‘Gewoon op deze manier doorgaan’, spraken we met elkaar af. Maar daar kwam weinig van terecht.”

Kort na de hervatting verdubbelden de Oude Weteringers immers de voorsprong, nadat Arne van Klink op de counter vrije doorgang naar de goal van Lamrabette kreeg en die vervolgens ook wist te passeren. Een zucht en een scheet later was het al 3-0, opnieuw vanuit een tegenstoot, waaruit Weenink in drie instanties wist af te drukken.

Desondanks gaf Voorschoten zich nog niet gewonnen en – dat moet gezegd worden – dat viel de ploeg te prijzen. Zo snel als WVC was uitgelopen, zo rap kwamen de bezoekers via Kers en Van der Veldt ook weer terug. Het bezorgde Van Oostrom Soede een déjà vu. ,,Net als bij Van Nispen, een week eerder, had ik het gevoel: en nu erop en erover. Maar weer gingen we te gehaast  te werk en gaven we het achterin zomaar weg.”

Uit een vrije trap die in het strafschopgebied bleef hangen, bracht Van Klink de marge weer op twee, waarna Weenink er uit een directe vrije trap ook nog eens 5-2 van maakte. Via een prachtige kopgoal van Van den Heuvel werd het nog wel 5-3, maar verder kwam Voorschoten – de verwoede pogingen daartoe ten spijt – niet.

 

,,Als je onze tegengoals dit seizoen analyseert, weet je meteen waar de schoen wringt. We krijgen ze op alle mogelijke manieren tegen, behalve uit een vloeiende aanval van de tegenstander waarvoor je je je handen op elkaar klapt. Het is echt onvoorstelbaar, maar tegen zoveel pech en persoonlijke fouten valt niet aan te voetballen. Tegelijkertijd moeten we ook voorin een veel hoger rendement halen. Met deze groep moeten we gewoon bovenin de derde klasse mee kunnen draaien en ik ben er nog steeds van overtuigd dat we dat ook gaan doen. Het kan niet tegen blijven zitten. Maar er moet wel wat gebeuren en jongens moeten eerst eens kritisch naar zichzelf kijken voordat ze met het vingertje wijzen. Want dat is in deze situatie wel erg makkelijk. Voorschoten staat bekend om zijn vechtlust, maar juist op dat gebied laten we het de voorbije weken afweten. De komende tijd zal uit moeten wijzen uit welk hout we echt gesneden zijn.”

Voorschoten ’97: Lamrabette; Toret, Hogewoning, Van der Veldt, Adriaanse; Elligens, Hilders (Van den Heuvel), Van den Berg; Nikic, Van Veen, Kers.

 

 

 

 

Brasserie meelfabriek
Seven gifts artikel

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het privacy beleid Meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk te bieden. Als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen. In ons privacy beleid staat exact wat met de gegevens gebeurt.

Sluiten