Vrienden van
Leidenamateurvoetbal

Jan van Bemmelen: ,,Hoekse en Kabeljauwse twisten in Voorschoten”

Catsanddogs artikel
Duke of Oz artikel

Oude Clubhelden- ,,Als katholiek voetbalde je bij SVLV, een andere club was ondenkbaar in de jaren ’50 en ‘60. Omdat ik aardig kon ballen, werd ik gevraagd op zondag bij Randstad Sport te komen spelen.  Dat kon absoluut niet. Uitgesloten. Het was water en vuur tussen SVLV en Randstad Sport, het voormalige Rouwkoop. De Hoekse en Kabeljauwse twisten zouden zijn uitgebroken, mijn vader zou mij onterfd hebben.”

Seizoen 1979/1980. Randstad Sport zaterdag 1. Staand vlnr: Hans Meijerink, Jan van Bemmelen, Hans Konings, Kees Eriks, Aad en Herman Keyzer, Willem van Luijk, Wim den Hollander, Theo Kaffa; zittend vlnr: Henk v/d Toor, Paul Politiek, Lambert Ruijgrok, Leo Lingenrak, Wouter van Zwanen, Gerrit van Loenen, Jaap Zoetemelk. Op de voorgrond liggen De Schalkjes

Jan van Bemmelen, die als voetballer naam heeft gemaakt en als trainer verschillende clubs aan promotie of een kampioenschap heeft geholpen, is nog steeds gek van het spelletje. Hij is goed geconserveerd, de 67 jaar zie je hem niet aan. ,,Hooguit 66 ½,” grapt hij.”

Het interview vindt op het zonnige balkon van Huize Van Bemmelen plaats. Marian, de charmante echtgenote van de hoofdpersoon, draagt verversingen en gevulde koeken aan. Fotograaf Johan Kranenburg – ‘Ik heb altijd trek’ – ontfermt zich solo over de voorraad rijk met spijs gevulde lekkernijen.  Aan balkonscènes geen gebrek. Met weidse armgebaren onderstreept de voormalige voetballer en trainer zijn betoog. Tegenspraak uitgesloten.

Voorthuijzen artikelbanner
Sepa green artikelbanner
Scheffer sportprijzen artikel
Geco artikelbanner

Onderweg naar het voorbeeldig ingerichte appartement, met fraaie schilderijen die de muren kleuren, vraag ik Johan: ,,Wat denk jij: moeten spelers zich aanpassen aan de opvattingen van de trainer, of moet de trainer zijn filosofie afstemmen op de beschikbare groep?” Meneer Kiek weet het niet, hij blijft het antwoord schuldig.

De Sleutels,in een prachtig nieuw tenue, gesponsord door de gebroeders Willem en Joop Kooreman, van de meubelzaak aan de Nieuwe Rijn (nu gevestigd in Leiderdorp). Staand vlnr: Ger Scheffer (begeleider), Joop Kooreman, Rob Groenendijk, Leo Compeer, Marcel Groenendijk, Peter Boot, Ronald Guldemeester, Ton Schreuder, Jan v/d Berg, Danny Minnema, Ger Keijzer (grensrechter); zittend vlnr: Hans van Eijgen, John v/d Wetering, Rinus Bavelaar, Jan van Bemmelen (trainer), Paul de Vos, Sjaak Steenbergen, Bert van Wetten (verzorger)

De openingsvraag ligt voor de hand, Jan antwoordt: ,,Een trainer heeft vooraf met het bestuur gesproken over de doelstellingen. Daarbij wordt – oneerbiedig gezegd – ook de kwaliteit van ‘het materiaal’ met elkaar doorgenomen, verder de invulling van de technische staf. Aan de hand van de conclusies kan ik als coach bepalen of de doelstellingen realistisch zijn.” Om er haastig aan toe te voegen: ,,Alles min of meer, hè! Gedurende het seizoen krijg je mogelijk met onvoorziene zaken te maken . Blessures, schorsingen, noem maar op.”

Mensenmens

De aanpak van de Voorschotense oefenmeester heeft over het algemeen altijd gewerkt. Bij geen enkele vereniging is hij voortijdig de laan uitgestuurd, vanwege zwakke prestaties of sfeer verstorend optreden. Waar hij ook als trainer aantrad, is Jan nog steeds welkom, zelfs een graag geziene gast.

De kracht van Jan? ,,Hij is een mensenmens,” zegt zijn omgeving. ,,Hij kan met iedereen goed opschieten, maar verloochent zijn principes niet.” Hij was een met de spelersgroep, maar behield bewust toch afstand. Geconfronteerd met deze uitspraak, laat Jan het volgende optekenen: ,,Het is de bedoeling een, twee of drie seizoenen op te trekken met de groep. Dat betekent voor sfeer zorgen, harmonie kweken, bouwen aan een eenheid, streven naar prestaties. Dat doe je onder meer na een wedstrijd met een biertje en een balletje gehakt . Stappen met de mannen, bij hen op visite gaan wanneer ze jarig zijn, kan bij de meeste spelers niet. Als trainer behoor je enige distantie te houden. Je bent wel close met ze, maar staat toch ook een treetje hoger in hiërarchie, omdat je de opstellingen bepaalt, slechtweer gesprekken moet voeren en weleens iemand moet teleurstellen.” Juist op die punten heeft Jan trainers zien sneuvelen. Nee, namen noemt hij niet.

Karakteristieke kop van Jan van Bemmelen; hij maakte vele ups en weinig downs mee als trainer

Anekdote. Anderhalf uur voor de aftrap is de wedstrijdbespreking. Daar hoort iedereen op tijd aanwezig te zijn. Ben je dat niet, begin je op de bank. Geldt dat ook voor de scorende spits, die onmisbaar is? Ja, ‘in principe wel’. Nu Jan: ,,Die spits kwam te laat, ik zag hem van ver aankomen. ‘Jongens, ik moet even plassen’ en weg was ik. Intussen kwam de laatkomer binnen, ging zitten, deed of zijn neus bloedde. Ik kwam terug om mijn verhaal af te maken en doe net of ik niets gemerkt heb. We gaan het veld op en ik loop naar hem toe en zeg: ‘Ik heb het wel gezien hoor, mij belazer je niet. Ben je nou helemaal #$%^*?De volgende keer sta je er echt naast’.  Ik vond en vind dit een verantwoorde oplossing, zonder gezichtsverlies voor wie dan ook.” Nooit zal hij vergeten dat een speler zich afmeldde voor de training, zijn schoonmoeder was jarig. “Dat is juist een reden om wel te komen trainen,” riep de assistent van Jan.

Aanstellerij

Om er aan toe te voegen: ,,Je hebt als trainer met uiteenlopende karakters te maken. Daar moet je een hecht team van kneden. Het is goed om te weten hoe ze in elkaar zitten. Dat weet je ook dat de een over de bol geaaid moet worden en de ander een schop onder zijn kont dient te krijgen.”

Trainers waren en zijn nog showbinken, ego’s:  het haar modieus gecoiffeerd, lange regenjas met een geknoopte riem. Macho’s. ,,Daar heb ik ook aan meegedaan”, bekent de sportieve pensionado. ,,Je bent nog redelijk jong in dat gilde en wil niet onderdoen voor anderen. Toch heb ik dat snel afgeleerd. Ik vond het aanstellerij, wilde mezelf zijn. In trainingspak langs de lijn coachen, zo hoort het.”

Bayern München oefent bij UVS tegen De Sleutels. In het programmaboekje schreef Jan van Bemmelen: “Ik weet zeker dat ik beter Duits spreek dan Jupp Heynkess Nederlands.” Staand vlnr: Dick Barnhoorn (voorzitter), Rob Hansen, Jupp Heijnckens (trainer), Leo Compeer, Leo Dingjan (grensrechter), Sjaak Steenbergen, Peter Boot, Ger Keijzer (grensrechter), Gerrie Mühren (gastspeler), Jan van Bemmelen (trainer), Ronald Guldemeester, Danny Minnema, Bert van Wetten (verzorger), Jan v/d Berg; zittend vlnr: Hans van Eijgen, ? (reserve doelman), Ton Schreuder, Rob Groenendijk, Paul de Vos, Leo Wetselaar, Marcel Groenendijk

Humoristisch is het verhaal over de sjaal, die hij droeg. Altijd dezelfde. ,,Al vielen de kraaien van het dak. Op een dag was ik hem vergeten, de spelers stonden erop dat deze mascotte werd gehaald. Dat gebeurde ook. Weet je, dat ik ook ooit ook een pet heb gedragen?”

Een keer is de trainer van zijn vaste kledingdracht afgeweken, na een serie verloren wedstrijden verscheen hij in een 3-delig kostuum. ,,Toen we wonnen ben ik nog een tijdje op chic gekomen, om na het eerste verlies weer in mijn gewone kloffie het elftal aan te moedigen.”

Pakkie brood

Bij Randstad Sport begon Jan van Bemmelen zijn trainersloopbaan, ging via SV Voorschoten naar De Sleutels in Leiden, waar hij de succesvolle Mat Keereweer afloste. Kagia in Lisserbroek werd zijn laatste club, die bekend stond om de ‘harde, hoge ballen’. Langs de lijn hoor je nog altijd  bij een torenhoge ballen de spreekkoren  ‘Kagia, Kagia’. Dat laatste al geruime tijd overigens geheel ten onrechte.

Seizoen 1995/1996. Kampioen Kagia promoveert naar de 3e klasse

,,In Leiden had ik 2 jaar voor Sportbedrijf Leiden in zwembad De Zijl gewerkt, Karel Caron was mijn baas. Ik wilde groeien, werd eerst bedrijfsleider  van een zwembad in Zoetermeer en later directeur van alle zwembaden. Werken en het geven van trainingen was niet meer te combineren. Daarbij was ik ook nog bestuurslid van de VVON, Vakbond Voetbal Oefenmeesters Nederland. Ik kwam alleen thuis om een pakkie brood te halen en zoef, weg was ik weer.”

Met het Diploma CIOS op zak, met voetbal als specialisatie en na het behalen van nog een aantal aktes kon Jan elke vereniging in het amateurvoetbal trainen en als assistent aangesteld worden in het betaalde voetbal. ,,Kagia is een geweldig sluitstuk van mijn trainerschap, een sympathieke club, met een sterk bestuur en een hondstrouwe aanhang. Een pracht cluppie.”

3000 wedstrijden

,,Wanneer gaat Jan eindelijk eens voetballen?” mompelt Kranenburg, die ogenschijnlijk verveeld met zijn smartphone zit te spelen. Jan van Bemmelen, de voetballer, bedoelt de plaatjesmaker.  Johan wordt op zijn wenken bediend.

Van Bemmelen debuteerde als 16-jarige bij SVLV,  waar Jans broer Leo keeper was, speelde vervolgens op zaterdag bij ORNAS uit Den Haag, daar de zondagselectiespelers niet bij SVLV op zaterdag mochten spelen.

,,Vanaf 1975 heb ik tot mijn 50ste zaalvoetbal gespeeld.” Nu komen er krantenknipsels te voorschijn. Koppen (in chocoladeletters):  ‘Uljee derde maal zaalvoetbalkampioen’ en SV Eigeman pakt dubbelkampioenschap’, maar ook ‘Martin Centrum troeft Eigeman af’. De emoties en balvaardigheid van Jan van Bemmelen vallen op, ze ontgaan de verslaggevers niet.

Dan schrijven wij 1997, de nieuwe fusievoetbalclub gaat als Voorschoten ’97 de competitie in. Het samengaan van de diverse voetbalverenigingen noemt Jan een ‘smashing’ succes. Voorschoten ’97 is met 1800 leden (1000 jeugdleden) met voorsprong de grootste club van Zuid-Holland. In het seizoen 2017/2018 werden door de dik 100 teams  3000 wedstrijden gespeeld, een ongelooflijk klus voor het wedstrijdsecretariaat.

,,Er zit veel potentie in 100 teams van Voorschoten ’97”, vinden – vlnr – Rob de Jonge, Jan van Bemmelen en Loek Helder, van de Technische Commissie.

Kernwaarden

Na de serie fusies is er in Voorschoten een definitief einde gekomen aan de Hoekse en Kabeljauwse twisten. Jan heeft zich verbonden aan Voorschoten ’97, waar hij eerder leiding gaf aan de Club van 100 en nu deel uitmaakt van de ATC, de Algemeen Technische Commissie, waaronder ook de andere clubcommissies zich senang voelen.  De commissie bestaat uit nog meer mannen met een rijk voetbalverleden,  Rob de Jonge en Loek Helder. Ze worden in de plaatselijke pers omschreven als ‘clubiconen’.

Jan van Bemmelen, voorzitter van de Club van 100 van Voorschoten verwelkomt gasten tijdens een feestelijke bijeenkomst.

Er is gewerkt aan een ambitieus voetbalplan. Doelstelling: Op zaterdag stabiel meedraaien in de 1ste klasse, het zondagteam moet minimaal in de 3e klasse spelen. In de toekomst zouden de standaardelftallen voor minimaal 70% uit zelf opgeleide voetballers moeten bestaan. ,,Wanneer wij onze talentvolle jeugdspelers blijvend aan de club kunnen  binden”, vult Jan aan.  Geen binding in forse geldbedragen. ,,Wij zoeken het meer in goede faciliteiten”, legt hij uit. ,,In kleding, een goed trainingskamp, op donderdag na de training een koud buffetje en samen naar een basketballmatch van ZZ.”

Presentatie boek ‘125 jaar Voetbal in Voorschoten’. Vlnr: Yvonne Jansen Jansen (Drukkerij Sparta), Jan van Bemmelen, vertegenwoordiger Stichting NUT (sponsor), wethouder Inge Nieuwenhuizen, Hans Douw (samensteller/schrijver), John Kriek (sponsor).

Tenslotte legt Jan de nadruk op de kernwaarden, die hij in zijn hele voetballoopbaan als speler en trainer heeft uitgedragen en die nu in de plannen van Voorschoten ’97 met hoofdletters worden geschreven: aandacht, prestatie, plezier, respect en gezondheid. ,,Genoeg gepraat, nu is het tijd voor een biertje.” Jan van Bemmelen veert op en komt even later terug met gele rakkers, alcoholvrij. De verslaggever van LeidenAmateurVoetbal is namelijk de Bob.

Bij de auto van LeidenAmateurVoetbal; de inmiddels traditionele foto na elk interview

——————————————————————————————————————————————

Bij de keuring voor de militaire dienst, dik 50 jaar geleden,  werd Jan gevraagd waar hij bij voorkeur ingedeeld wilde worden. Landmacht, luchtmacht, marine? Het humoristische antwoord – ‘de vijand’ –  viel niet in goede aarde. Het werd Steenwijk, 2x 90 minuten heen en 2×90 minuten met de trein terug, een lijdensweg voor de ‘zandhaas’. Het kwam allemaal goed na de overplaatsing naar Den Haag wegens ‘persoonlijke onmisbaarheid’ in het bedrijf van zijn vader. “In de kazerne aan de Van Alkemadelaan  werd ik vertroeteld door de Milva’s en speelde ik in het Garnizoensteam, met mannen als Hennie de Klerk, Bert Jansen, Cor  Pot die later assistent van Dick Advocaat werd, en Wim Rijsbergen.” Dat elftal speelde ooit een benefiet, waarvan de opbrengst naar Lugdunum ging waar de kantine was afgebrand.

Nooit ergens spijt van gehad? Jan denkt na, aarzelt en geeft aan: ,,Ik heb het een tijd lang jammer gevonden dat ik niet nog een jaar ben doorgegaan bij CIOS voor de specialisatie Judo. Dan had ik een ambitie van toen waar kunnen maken, een sportschool beginnen, veel judoka’s deden dat namelijk.”

————————————————————————————————————————————

Foto’s: Collectie Jan van Bemmelen

Actuele foto’s: J.P. Kranenburg en Hans Douw

 

Van Marwijk artikelbanner
Gerard Bol artikel